ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਲਦੀ ਹੈ — ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੰਸਾਰੀ ਬੁੱਧੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੈ
> “ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ।” — ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 14:2
ਸਵਰਗ ਸਮਝ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਜਾਂ ਸਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ — ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਿਕ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੋਮੀਆਂ 3:11 ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਲਦਾ।” — ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਤਨ ਨੇ ਕੇਵਲ ਉਸਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮਨ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਨੰਤਕਾਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ।
ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 111:10 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਭੈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੁੱਢ ਹੈ…” — ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਤਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭੈ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਤਮ-ਖ਼ੋਜ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 111:10 ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “…ਉਸਦੀ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲ਼ੇ ਦੀ ਸਮਝ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ— ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਕੇਵਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਨਹੀਂ — ਉਹ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਿਆਣਾ ਮੰਨੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਣਪੜ੍ਹ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਾ ਭਾਲਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਧਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਕੇਵਲ ਸੰਸਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਭੁੱਖ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਲਈ ਆਦਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਸਮਰਪਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ — ਸਗੋਂ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਣਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਪ੍ਰੇਰੀ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ