ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
> “ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨੂਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਪਾ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।” — ਇਬਰਾਨੀਆਂ 11:7
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੀਏ। ਨੂਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ “ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ,” ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆਤਾ(ਅਯੋਗਤਾ) ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਲਈ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮਾਂ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਕੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਬਾਹਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਉ।” — ਕਹਾਉਤਾਂ 24:27। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਨ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਅਰਥ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਅਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਰਨਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੌਕਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੇਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ