ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਲਦਾ ਹੈ
> “ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਲਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਤਿਹਾਡੇ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੋਚਦਾ ਹੈ।” — ਜ਼ਬੂਰ 63:1
ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ (ਮਾਸ) ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ਬੂਰ 63 ਵਿੱਚ ਦਾਊਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਜੋ ਸਰੀਰ ਅਕਸਰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੁਨਿਆ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਊਦ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਬੂਰ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੀ, ਸਾਂਝੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੀ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਜਾੜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਸਿਹਤ, ਧਨ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ, ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਅਸਲ ਭੁੱਖ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹੇ “ਉਜਾੜ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ।
ਬਾਈਬਲ ਇਹ ਵੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
> “ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ।” — ਰੋਮੀਆਂ 12:1
ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮੁਰਦਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਖ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਤ੍ਰੇਹ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਿਕ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਆਤਮਿਕ ਮੌਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਤਰਸਣਾ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਇਹ ਤੜਪ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ