*સાચી સમજણ પરમેશ્વરને શોધે છે—પરમેશ્વર વિના સંસારનું જ્ઞાન આંધળું છે*
> “કોઈ સમજનાર અને કોઈ પરમેશ્વરને શોધનાર છે કે નહિ તે જોવાને પરમેશ્વરે આકાશમાંથી મનુષ્યો પર દ્રષ્ટિ કરી.” સ્તોત્રસંહિતા ૧૪:૨
સ્વર્ગ પૃથ્વી પર સમજણને એવી રીતે વ્યાખ્યાયિત કરતું નથી જેમ પૃથ્વી કરે છે. પરમેશ્વરે સૌથી શિક્ષિત, બુદ્ધિશાળી કે સફળ માણસોને શોધ્યા ન હતા—તેમણે એવા માણસોને શોધ્યા જેઓ તેમને શોધતા હતા. પવિત્રશાસ્ત્ર મુજબ, સાચી સમજણ જ્ઞાન દ્વારા નહીં પરંતુ આધ્યાત્મિક દિશા દ્વારા માપવામાં આવે છે.
રોમનો ૩:૧૧ કહે છે, “કોઈ સમજનાર નથી, કોઈ પરમેશ્વરને શોધનાર નથી.” — માણસના પતનથી ફક્ત તેના નૈતિકતા જ નહીં પણ તેની સમજણ પણ અંધકારમય થઈ ગઈ. જે મન દુનિયાના નિયમોને સમજે છે પણ પરમેશ્વરને અવગણે છે તે સ્વર્ગની નજરમાં હજુ પણ અંધ છે. પરમેશ્વર વિનાનું જ્ઞાન માણસોને પ્રભાવિત કરી શકે છે, પરંતુ અનંતકાળ બાબતોમાં તેનું કોઈ મૂલ્ય નથી.
સ્તોત્રસંહિતા ૧૧૧:૧૦ કહે છે, _“પ્રભુનો ભય એ શાણપણની શરૂઆત છે…”_ — સાચી સમજણ ત્યારે શરૂ થાય છે જ્યારે માણસ પરમેશ્વરની સત્તા, પવિત્રતા અને શાશ્વત વાસ્તવિકતાને ઓળખે છે. જ્યાં સુધી પરમેશ્વરનો ભય હૃદયમાં પ્રવેશ ન કરે ત્યાં સુધી માણસનું શાણપણ અધૂરું રહે છે. શાણપણની શરૂઆત સ્વ-શોધ નથી, પરંતુ પરમેશ્વરની ઓળખ છે.
સ્તોત્રસંહિતા ૧૧૧:૧૦ કહે છે, _“…જે લોકો તેમની સૂચનાઓનું પાલન કરે છે તેઓ સારી સમજણ ધરાવે છે…”_ — સમજણ વચનના પાલન દ્વારા સાબિત થાય છે. સાચી સમજણ ફક્ત સત્ય સાંભળતી નથી – તે તેની આગળ નમે છે. જે વ્યક્તિ પરમેશ્વરના વચનને જાણે છે પણ તેનો પ્રતિકાર કરે છે તે પરમેશ્વરની નજરમાં જ્ઞાની નથી, ભલે દુનિયા તેમને ગમે તેટલું જ્ઞાની માને.
સૌથી મોટું અજ્ઞાન નિરક્ષરતા નથી, પરંતુ પરમેશ્વરને શોધવાનો અભાવ છે. એક પેઢી ટેકનોલોજી, સંપત્તિ અને જ્ઞાનમાં આગળ વધી શકે છે, છતાં આધ્યાત્મિક રીતે ખાલી રહી શકે છે. જ્યારે સમજણ દુન્યવી બાબતો સુધી મર્યાદિત હોય છે, ત્યારે તે અર્થહીન બની જાય છે.
સાચી સમજણ હંમેશા વ્યક્તિને ઉપર તરફ દોરી જાય છે. તે પરમેશ્વર માટે ભૂખ, તેના વચન માટે આદર અને તેની ઇચ્છાને આધીનતા ઉત્પન્ન કરે છે. *કારણ કે શાણપણનો સર્વોચ્ચ હેતુ દુનિયાને સમજવી નથી – પણ દુનિયા બનાવનાર પરમેશ્વરને જાણવું છે.*
ખ્રિસ્તમાં તમારો ભાઈ,
પ્રેષિત અશોક માર્ટિન