‘ਧੰਨ’ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਰਥ
> ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸਦੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰ 32:2
ਧੰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੱਚਮੁੱਚ *ਅਨੰਦਿਤ* ਹੋਣਾ – ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਛੂਤੇ ਹਨ – ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਅਟੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੰਨ ਹੋਣਾ ਦੈਵਿਕ ਹੈ – ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੁਆਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਪਾਪ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਖਾਲੀਪਣ ਅਤੇ ਸਰਾਪ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਸਥਾਈ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧੰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੁਆਰਾ *ਮਨਜ਼ੂਰ* ਹੋਣਾ – ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਲਾੜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ‘ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਭਾਲਦੇ ਹਾਂ। ਧੰਨ ਹੋਣਾ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਵਰਗ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਧੰਨ ਹੋਣਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ *ਕਿਰਪਾ* ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ – ਉਹ ਉਸਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ਬੂਰ 23:6 ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ।” ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹਨ। ਹਲਲੂਯਾਹ!
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
*ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ*