ਉਦਾਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ
ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਦੀਪਕ ਚੈਨ ਅਤੇ ਆਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 32:17
ਸੱਚੀ ਉਦਾਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ – ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਮਰਪਣ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੇ ਲੂਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ (ਉਤਪਤ 13:8-9), ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦਿਲ ਦਿਖਾਇਆ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸੀ। ਅਜਿਹਾ ਉਪਕਾਰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ – ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕੁਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਪਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਿਸੂ, ਜੋ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਦੀਨ ਦਿਲ ਦੇ ਸੀ (ਮੱਤੀ 11:29), ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਕੋਰੜੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ (ਯੂਹੰਨਾ 2:13-17)। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਲਨ ਸੀ। ਉਹੀ ਮਸੀਹ ਜਿਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਧੰਨ ਹਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ” (ਮੱਤੀ 5:9) ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸਗੋਂ ਤਲਵਾਰ” (ਮੱਤੀ 10:34) – ਸੱਚ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ। ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਾਈਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਿੱਜੀ ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਟਕਰਾਅ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਝੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ – ਅਬਰਾਹਾਮ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਟਕਰਾਅ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੋਮਲ ਹੋਣ ਦਿਓ ਪਰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ ਰੱਖੋ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ – ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਚਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ