*ਜੀਵਿਤ ਅਰਾਧਨਾ ਬਨਾਮ ਉਧਾਰ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਗੂੰਜਾਂ*
_ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇ ਪੋਥੀ ਲੈ ਲਈ ਤਾਂ ਚਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਚੌਵੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਲੇਲੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਦੇ ਕੋਲ ਰਬਾਬ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਸਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 5:8_
ਸਾਡੇ ਮਸੀਹਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ *ਸੱਚੇ ਅਰਾਧਕਾਂ* ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ – ਉਹ ਜੋ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਯੂਹੰਨਾ 4:23)। ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ, ਸਾਡੀ ਜੀਵਤ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਉਧਾਰ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਲਈ ਸੈਟਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਅਰਾਧਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਚਰਚ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਪੌਲੁਸ ਅਤੇ ਸੀਲਾਸ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ – ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਰ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਉਸਤਤ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਸੱਚੀ ਅਰਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ: *”ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਓ”* (ਜ਼ਬੂਰ 96:1)। ਸੁਣੋ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਗਾਓ।
ਦਾਊਦ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: *“ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਉਹ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ”* (2 ਸਮੂਏਲ 24:24)। ਅਰਾਧਨਾ ਲਈ ਸਾਹ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। *ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ* (ਜ਼ਬੂਰ 22:3)। ਉਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਦੋਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜੀਵਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਿਕਾਰਡਿੰਗਾਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ *ਤਾਜ਼ਾ ਧੂਪ* ਕਰਦੀ ਹੈ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 5:8)।
ਧੂਪ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਾਜ਼ਾ ਉੱਠਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਆਤਮਾ ਪਲ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਉਸਤਤ ਦਾ ਜਿਉਂਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਚੜ੍ਹਾਈਏ—ਅੱਜ, ਹੁਣੇ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ