“ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ”
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਵੀ ਨਾ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਨੇ ਬੁੜ-ਬੁੜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਗਏ। (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 10:10)
ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਆਦਮ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ। ਹਵਾ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹੀ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
“ਆਦਮੀ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾਈ ਉਹ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਤੇ ਚਿੜਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” (ਨੀਤਿਵਚਨ 19:3) ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੜਵਾਹਟ ਪਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਝੁਕਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੋਬਾ ਤੋਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ-ਦਇਆ ਨਾਲ ਚਿਮੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਆਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਰਾਏਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੁੜਬੁੜਾਏ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਅਨਿਆਂਈ ਕਿਹਾ। ਜਦਕਿ ਮੰਨਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਗਾਇਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੋਸ਼ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧੰਨਵਾਦ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਪਣ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਂਗਲੀ ਚੁੱਕਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਧੰਨਵਾਦ ਵਿਚ ਹੱਥ ਚੁੱਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਨਰਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਮਸੀਹ ਵਿਚ ਭਰਾ,
*ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ*