*ਮਸੀਹ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ!*
`ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕੋੜ੍ਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਰਕੁਸ 1:42`
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚਲੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਸੀ। ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। *ਲੇਵੀਆਂ 13:45* ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ _“ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ ਉਹ ਫਟੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਗੰਜੇ ਰੱਖੇ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵੇ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹੇ, ‘ਅਸ਼ੁੱਧ, ਅਸ਼ੁੱਧ।’ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹੇਗਾ। ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਰਹੇਗਾ; ਉਸਦਾ ਨਿਵਾਸ ਡੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇਗਾ।” _ ਕਾਨੂੰਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ: *”ਨਾ ਛੂਹੋ”*। ਰੱਬੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੋੜ੍ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਹੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ: _“ਤਰਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾ!_”
ਯਿਸੂ ਨੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੋੜ੍ਹੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਇਆ। ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਚਮਤਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ “ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣਾ” ਸੀ। ਸ਼ਬਦ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਛੋਹ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ ਹੋਈਏ। ਯਿਸੂ ਸਾਡੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸੇ ਦੂਸ਼ਿਤ ਗ੍ਰਹਿ ‘ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਇੰਨੇ ਭਰੇ ਹੋਈਏ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸੰਕਰਮਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸੰਕਰਮਿਤ ਕਰੀਏ।
ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ,
ਰਸੂਲ ਅਸ਼ੋਕ ਮਾਰਟਿਨ